شاید بگذرد از این خیابان در صبحی سوسنی

پنجره راه داده بود به باد، گرچه باد، اجازه نمی‌خواست برای ورود برای تغییرِ جای چیزها برای شکستن برای به آسمان بردنِ آرزوهایی سَبُک مثل پَرِ کبوتر، در شبی که ماه هم قدم می‌زد دورِ اتاق تا مواظب ما باشد.